Yürümek Zamanı Esnetir

getiren evrelerin başında yer alır. Birinde korumaya çalıştığımızla, diğerinde ise korunması gereken kişinin yasıyla karşılaşırız; her iki durumda da aslında kendimizle yüzleşiriz. Erling Kagge’nin Yürümek: Adım Adım kitabında karşıma çıkan ilk cümle şuydu: “Bütün yürüyüşlerim birbirinden farklı olsa da dönüp baktığımda hepsinin ortak bir paydada buluştuğunu görüyorum: İç sessizlik. Yürümek ve sessizlik birbirini tamamlar. Sessizlik ne kadar soyutsa yürümek de bir o kadar somuttur.” Yürümenin özgürleştici yanı, onun hızlı ya da tempolu oluşunda değil; tam tersine yavaşlamayı düşünmeye sevk etmesindedir. Böylece hayatının merkezine aldığın birçok şeyin aslında merkezde olmadığını fark etmeye başlarsın. Peki biz…