Farkına varamayız çoğu zaman. Sinsice yaklaşırlar. Olmak isteyip olamadıklarımız, yapmak isteyip yapamadıklarımız asılır paçalarımızdan. Yavaş yavaş minik tuğlalar örülür biz uyurken. Sonunda içinden çıkamadığımız duvarlarla uyanırız bir sabah. Koyu bir karanlık hedeflerimizi yutar. Keşkeler devrilir üzerimize. Hep diğerinde kalır aklımız, hep ulaşamadığımızda.
Kitaplar yalnız kalmasın diye...