SAHAF, ŞEHRIN KÜLTÜREL NABZININ ATTIĞI YERDIR

Bu benim içimde bir ukde, heves olarak kaldı. Çocukluğum İstanbul’da geçti büyük oranda. Beyazıt taraflarında çalışıyordu babam atölyesinde. Ben de okul tatil olduğunda çırak olarak giderdim yanına. Çocuktum hatırlıyorum, bir gün indik Bayazıt’a, Sahaflar Çarşısı yanmış. Tahta çatılarından dumanlar çıkıyordu. Çocuk halimle çok üzülmüştüm. İlkokuldan sonra okuyamasam da kitaplarla duygusal bağım devam etti. Ama tahsil hayatı olmayınca insanın, bir de aile ortamınızda kitapla irtibat yoksa uzaklaşıyorsun ister istemez. Bir iki akrabamızdan okuyan insan vardı, ilk hatırladığım kitaplardan bir tanesi de bu Yunus Emre idi (kitabı gösteriyor). Geçenlerde elime geçti aynı baskı, aklım maziye gitti: “Ben ayımı yerde gö…