Olamamışlıkların Pençesinde Şifayı Uzakta Arıyoruz

yeşillenip uzuyor, büyüyor; kimi tutunamıyor toprağına, savrulmaya devam ediyor.” Derinlerinde birçok olasılığı saklayan bir söz oldu bu. Kendine ait toprağı bulan, sulanıp filizlenen tohumun kimi yapraksız büyür, çiçeksiz, meyvesiz, kuru dalları saklar içinde. Anlamın sırrını bulamadan keskin bir el tarafından yok edilir. Kimi yanına toplar cümle alemi. Öyle güzel, öyle bakılası, öyle kulak verilesidir. Durmak bilmeden savrulanlar, hiç toprağını bulamayacak olanlar ise içinde onlarca hikaye gizli olandır aslında. Belki de özün peşinde olmak, ona ulaşabilmek de bir toprağa ekilmeden durmaksızın yol almaktır, savrulmaktır oradan oraya. O kadar da kötü değildir belki filizlenecek toprak bulamamak. Esas olan, savr…