okuma ritüellerini tarihsel değişim ve dönüşümleriyle pek güzel anlatır. İnsan merak ediyor, acaba Divan şairleri de “okuyorlar” mıydı? Soru garip gelmesin, sanki meyhaneden çıkmıyorlarmış gibi anlatılıyor ya, o bakımdan böyle soruyorum. Okuyorlarsa nasıl okuyorlardı, okuma ile ilgili benzetmeler yapıyorlar mıydı, okuma ritüelleri ile ilgili ilginç, sıra dışı bilgiler paylaşıyorlar mıydı? Bunları öğrenmek için biraz daha bekleyeceğiz galiba. Şimdi ben bu yazıda bu meselelere bir yerlerden girmek istiyorum. Nevizâde Atâî’nin, eserini yazma sebeplerini anlattığı, Sohbetü’l-Ebkâr Mesnevi’nin sebeb-i telif bölümü tam da yukarıda sorduğumuz bazı soruların cevabı mahiyetinde. Bir Kitap Olarak Tabiat Biz bugün, sıcak…