kalırdı. Ev sahibi teyze ve annem sarılırlar, kısacık otururlar, ev sahibi teyze çay suyu koyup gelir ve annemin, küçük hanım nasıl, demesiyle birlikte perdenin gerisine geçerlerdi. Ben ise salonun o ıssız kalmış yarısında diğer tarafta ne olduğunu düşünmemeye çabalayarak televizyon izlerdim. Bu ne kadar sürmüştü bilemiyorum. Bir gün yine aynı eve konuk olmuş, biz salona girerken çekilen perdenin kornişlerde çıkardığı ıslığı duymuş, ev sahibi teyzenin çay demleme takırtılarını dinlemiştim. Ve ne hikmetse o gün annem perdenin arkasına adımlarken beni de elimden tutup öte tarafa geçirmişti. Komşu Teyzenin Hisleri Perdenin ardında annemin “küçük hanım” dediği için ufak tefek bir kız çocuğu olarak tahayyül ettiğim…