bir yansıması vardır. Niyazi Mısri’nin “Ne yana eğilirsem alem de o yana eğilir.” dediği mertebede artık benliksiz makama ulaşmış, kendi hakikatinin nuruyla kaplanmış insanı kamilin yüzü. Ezel ve ebedi şu ana getirmiş, kendinde cem etmiş gerçek erin yüzü. Nefesini sır etmiştir. Kendi kaynağa karıştığı için, ilhamı onun pınarından çekeriz biz yolcular. Her dem onun soluğundan beslenir, suyuyla hararet gideririz. Bilerek ya da bilmeyerek, baktığımız O’nun yüzü. Eksik bakan O’nda noksanları görüyor, tam bakan ise kemâlini görüyor. Ebu Cehil Hz. Peygambere (sav) gelip “Ne kadar çirkinsin.” diyor. Ebubekir ise “Ne kadar güzelsin.” diyor. İkisine de haklısın diyor O (sav). Çünkü O, halk içinde bir ayna. Herkes bakar…