sonunda. Bakıyorum her birine. Tek tek varlıklarını göremiyorum bir süre sonra. Çünkü artık kocaman bir anlam haline geldiler. Kelimeler benim; öyle sanıyor, öyle inanıyor, öyle okuyoruz onları oysa gerçek böyle değil. Görünmeyen mimarları var kelimelerimin. Her birini inşa etmemde, her birini hatırlayıp kullanmamda o anın ve yüzlerce yıllık edebiyat geleneğinin emeği var. Her şeyi olduğu gibi, sözcüklerimi de bahşetti bana yüce Mevla'm. Ve sözcüklerin büyülü bir nesneye dönüşebileceğini gösterdi. Efsunlu bir anahtar şeklini alıp açamayacakları hiçbir kilidin olmadığını ispat etti defalarca. Üstelik sadece bana değil, binlerce yıldır birçok insana gösterdi. İşte bu insanların gölgesi düşüyor her bir kelimemin ü…