zincirlerinden (bugün artık yok) Dünya Gençlik Merkezi vardı, yağmurdan korunmak için sığınabileceğim en güzel mekânlardan biriydi. Düşünmeden içeri girmiştim. Ben Niye Kitap Okumuyorum? Okumayan bir insan değildim aslında; gazeteleri, dergileri sıkı takip ederdim. Edebiyat, sinema, müzik, siyaset, spor konulu nitelikli işleri kaçırmamaya çalışırdım. Ama kitap? Iıh, elime bile sürmüyordum. O akşam kitap rafları arasında dolaşırken bir anda kafama dank etti bu gerçek, “Yahu” dedim kendi kendime, “Ben niye kitap okumuyorum?” Orhan Pamuk’un Benim Adım Kırmızı’sından geçilmiyordu ortalık. Fakat adımlarım beni “KorkuGerilim” rafına götürdü, ellerim ise bugün bile en iyi edebiyatçılar listelerine almadan duramadığım…