da ulaşan yanları var tüm bu işlerin. Fakat orada bir yerde, sanki içindeki çocuk için bu alanla uğraşan pek çok yetişkin var gibi. Aslına bakarsanız içimizdeki çocuğa güzelleme yapıyor değilim. Her yaşın kendi vaktinde yaşanması en uygunu gibi görünüyor. 40 yaşına gelmiş ama cicili bicili kalemlerden, ponçik aksesuarlardan, pıtırcık sevgi gösterilerinden ve tabi ki bir de bunun huysuz yüzünde yer alan vasıflardan vazgeçememiş insanlar çok değil mi? Hanımlar kısmı daha görünür her zamanki gibi. Erkeklerde ise o içerideki çocuk, sorumluklarını bilmeme, bildirildiğinde kabul etmeme vs. gibi kendini gösteriyor. Bizim alanımızdaki yansımalarına gelelim, kimseyi kızdırmadan. Yetişkinlerin bu ilgisini sınırlandırmak,…