kendime baktım, gördüm ki aynı yoldayım. Ne zaman bir kütüphaneye girsem “Hepsini okumalıyım, çok okumalıyım, bir sürü şey yapmalıyım” diye içimden geçiriyorum. Zahiren ne kadar da güzel bir temenni, değil mi? Hâlbuki arkadaşım ne diyor bu konuda? Bir tür hastalık olarak tanımlıyor bu ruh hâlini. Hangi açıdan mı? Onu da şöyle izah ediyor: “Yıllardır üzerimden atamadım bu ruh hâlini. Sürekli gelecekte yaşıyorum, içinde bulunduğum anda olamıyorum. Yüzlerce kitap okuduğum hâlde sanki hiçbiri fayda vermemiş gibi. Niyetlerimiz bozuk. Bilgili olsam ne olacak ki? Nefsim daha da palazlanacak, bana âlim diyecekler… Bu kadar... Bir sürü şey yaptığım halde, sürekli bir şeyler yapmalıyım düşüncesi beni çok yoruyor, kendime…